Belle from Belgium alias Bella_clava

I made it in 5h8’ but it was pure horror from beginning to start. My feet were hurting as if knives were stabbed into them. I thought of stopping many times ... This was no fun at all. Everything was there though: Frank, beautiful weather and a beautiful city.

thick knob on right foot - bad omen for Sunday

Our arrival at Salamanca, the poor shelter where our common friend Lupo was staying, was somewhat emotional. Luckily, Lupo is now in Belgium staying with other people who will take good care of him.
The next pic expresses very well our feelings when finally standing next to the gates of the shelter. We had been searching for it for more than one hour, knowing that we were very close. But very close is not enough.

It was worth the whole trip to Spain!

I made it home safely with the two dogs: none of them made a sudden brake so we didnt break anything. I never saw a dog so happy as Eddy when he could run around the frog pool at my mother’s. He ran into the mud pool by accident and then there was no way back: in the pool, out the pool, in the pool ...

Alejandro told us that he was getting confused by all those names with the g sound and asked us to call him with his second name, Eddy, short for Medina (the city we got him in Spain).
And today, a big day for the two of us: going for a short run. He did great, super, fantastic. I plan to go for a second run now, with both Eddy and Jesus.

Reisverslag van onze reis naar Spanje.

“We have a dream”

Als mensen met een grenzeloze liefde voor de dieren proberen we ons voor meer dan 100 % in te zetten voor de dieren.  Het internet maakt het gemakkelijk om wereldwijd het welzijn, maar ook het dierenleed te leren kennen.  Een computer, een toetsenbord is al voldoende om alles op de voet te volgen.  Maar wij wilden meer, wij wilden enkele hondjes redden en een gouden mandje geven en we wilden die zelf gaan halen in Spanje. Het zou een hele onderneming worden want Spanje is nu eenmaal een hele afstand, maar gemotiveerd als wij zijn kon niets of niemand ons op andere gedachten brengen.
Er werden plannen gemaakt en zelfs een datum afgesproken maar dan leek het allemaal even mis te gaan. Maar we zijn mensen met ervaring en voldoende levenswijsheid om door te zetten om deze droom te kunnen realiseren, want het was echt een droom.

Na een aantal practische regelingen kreeg “onze droom” vorm. Het organiseren en boeken nam Isabelle voor haar rekening. Isabelle is een vrouw met een enorm groot hart voor de dieren.
We hebben elkaar leren kennen toen ze Yako adopteerde. Yako was een puppy die bij mij in opvang gezeten heeft. Een puppy, maar niet zomaar een puppy, want Yako deed zijn naam van “puppy” heel veel eer aan. Een pup is gekend als levendig, druk, soms ook een beetje een “vernieler”, kortom een klein hondje dat “leven” in huis brengt, en dat kan je van Yako wel zeggen.  Hij is nu een kleine tweetal maanden bij Isabelle en Frank thuis en ze hebben hem “Jesus” genoemd (gesu uitgesproken). Dit is een bijzondere naam die zeker hoort bij een bijzonder hondje.  Jesus heeft een kleine “zusje” dat Bregje heet en dat uit een belgisch asiel geadopteerd is door Isabelle en Frank.
Het kleine Bregje met een groot temperament. Isabelle en Frank kunnen zo mooi over haar vertellen. Maar niettegenstaande ze zo een twee mooie/lieve hondjes in huis hebben leek er toch nog iets te ontbreken en zo groeide de wens om nog een hondje een gouden mandje te geven, want het mandje bij Isabelle en Frank is zelfs meer dan van goud, je zou het “een platinamandje” kunnen noemen.
Maar de adoptie van dat derde hondje zou een speciaal tintje krijgen, we zouden dat hondje persoonlijk gaan halen in een asiel in Spanje, dit zou een reis worden die misschien zwaar was, zowel fysiek als emotioneel, want het dierenleed is Spanje is iets dat we alleen kennen via de media en wat ons in realiteit te wachten stond dat was natuurlijk niet te voorzien. Maar we zijn volwassen mensen met een hele levenservaring en na er voldoende over nagedacht hebben om deze trip zowel fysiek, emotioneel als financiël aan te kunnen.  En zo kwam het dat we op 7 september 2008 vertrokken naar Spanje. Isabelle, Frank, Eric en ik, vier overgemotiveerde mensen op weg naar “de hel van Spanje” zoals ik Spanje wel eens noem, een hel voor veel dieren en dat is jammer genoeg wel de realiteit (gelukkig niet altijd, er zijn ook hondjes in Spanje die een mooi leven hebben).
Fernand bracht mij ‘s morgens naar Erpe Mere, de woonplaats van Isabelle en Frank, ook Eric kwam naar daar en van daaruit vertrokken we met een ongelofelijk confortabele “taxi” in de vorm van een Range Rover Jeep, naar Spanje.
We werden nog getrakteerd op croissants en koffie/thee bij Isabelle en Frank, maar van eten kwam er niet veel in huis, we wilden zo snel mogelijk vertrekken, en zo begon ons avontuur dan ook op 7 september 2008 ‘s morgens om 8 uur.

Het was een hele aangename reis in gezelschap van hele fijne, gelijkgezinde mensen, mensen die er zijn voor de dieren en dat zijn de mensen die bij mij een speciale plaats krijgen want zulke mensen zijn zo kostbaar en zo nodig in onze dieronvriendelijke maatschappij. Er zijn veel dieren met een goed leven, gelukkig maar, maar er zijn er zeker veel meer die in traumatische omstandigheden moeten overleven.
Onze reis was perfect gepland, we zouden de eerste dag een 1000 tal km rijden en overnachten in Lesperon.  Daar kwamen we rond 18.00 uur aan. Het was een klein hotel in een mooie omgeving in Zuid-Frankrijk.  We kregen onze kamers toegewezen en genoten achteraf van een apertiefje op het terras; ‘s Avonds genoten van een heerlijk avondmaal,een flesje wijn en van een gezellig samenzijn.  Rond half elf zijn we gaan slapen want de volgende dag stonden er nog een 500 tal kms op het programma.
Om half 8 ‘s morgens waren we weer paraat, we genoten van een heerlijk ontbijt en dan was het weer tijd om te vertrekken. Deze dag, 8 september 2008, zal voor mij altijd een hele speciale dag blijven, want vandaag zouden we de kans krijgen om enkele asielen in Spanje te bezoeken en wat nog specialer was, we zouden enkele hondjes meenemen om ze een “gouden mandje” te geven.

Onze rit verliep vlekkeloos en zo kwamen we om twee uur aan in Medina de Campo, waar we toch wel een beetje hebben moeten zoeken om het asiel “Scooby” te kunnen vinden, maar “onder de hoede” van Frank en Isabelle kan er eigenlijk weinig mislopen, want die kennen zelfs een aardig mondje Spaans, en na wat vragen en enkele telefoontjes kwamen we aan in Scooby.  De eerste aanblik was zwaar voor mij maar we werden begeleid door een meisje dat Eva heet, dat die ook heeeeeeeeeeelllllllllllll veel van de hondjes houdt, ze was van Canada en komt regelmatig naar Scooby om daar vrijwilligerswerk te doen.  Als ze thuis is doet ze ook nog veel werk voor Scooby via de computer. Het was een fijne ervaring om door haar begeleid te worden door het asiel, toen ik haar vroeg of ze wel tijd had om dit allemaal te doen voor ons zei ze mij “I have all the time of the world for you”, mooi toch hé.

Frank had heel snel een hondje gevonden, dat was echt “liefde op het eerste zicht”, Isabelle was niet direct overtuigd om dat hondje te adopteren, ze wou nog eens verder kijken naar de andere hondjes want er waren er zoveel maar Frank zei, en dat vond ik oh zo mooi, “maar ik heb het hem al beloofd dat hij mee mag”, uiteindelijk is het dan toch dat hondje geworden, hij kwam van het asiel van Madrid en was nog maar twee dagen in Scooby. Het is een heel mooi galgo reutje, mooi, lief, rustig eigenlijk een “droomhondje” iets wat iedereen in huis zou moeten hebben.

Zelf heb ik een heel tijdje in het asiel rondgekeken naar al die hondjes, die daar eigenlijk niet zo een slecht leven hebben, maar het kan natuurlijk veel beter. Het is gewoon zonde dat al die mooie dieren hun leven in een asiel moeten slijten, hopelijk vinden ze allemaal een goede thuis.
In eerste instantie was het niet direct een idee van mij om nog een hondje te adopteren daar ik thuis al 7 hondjes heb maar al die oogjes kijken zo lief en vragend waardoor ik smelt en ik zou ze allemaal willen meenemen maar ik moet natuurlijk kiezen.  Ik zou dan een oudje willen meenemen, een hondje dat nog weinig of geen kans meer had op adoptie. Alvorens wij vertrokken had ik de site van Scooby geanalyseerd om oudere/getraumatiseerde hondjes te vinden (had dat voor de zekerheid gedaan om indien ik er toch eentje wilde meebrengen het altijd gemakkelijk is als je wat info hebt) , ik maakte een lijstje en zo was het makkelijk om de hondjes terug te vinden.  Mijn keuze viel op Arra, een teefje dat al een jaar in het asiel verbleef en dat van Sevilla kwam van de hondenverzamelaar. Aan de reacties van Arra te zien heeft ze een erg traumatisch verleden achter de rug.

Ik heb ook kennis gemaakt met mijn “virtuele adoptiehondje, Santos”, een hondje waar ik al een hele tijd voor sponsor, en ik mag je wel zeggen dat dat een heel fijn gevoel is te zien dat hij daar toch een goed leven geniet. Samen met een aantal oudere/zieke hondjes leeft hij in de voortuin van het asiel. Hij was heel rustig maar ook angstig zodat ik enkel foto’s op afstand heb kunnen maken, ik kon hem niet benaderen.

Santos

Rond 17.00 uur hebben we het asiel verlaten, ik vond het zwaar Arra daar achter te laten want ook ik haar beloofd dat “ze mee mocht”.
We hadden afgesproken om de volgende dag terug langs te gaan bij Scooby om het administratief gedeelte af te handelen zodat we woensdag ‘s morgens vroeg te terugreis konden aanvatten.
Dan zijn we naar ons hotel gegaan, een juweeltje van een hotel, mooi, modern, comfort niets aan af te keuren.  Het hotel was in Valladolid. Het was daar zeer druk daar er gans de week feest was in de stad.
We zijn lekker gaan eten in de stad en zijn dan naar onze kamer gegaan, want het was een erg zware dag geweest.  ‘s Morgens hebben we uitgeslapen en om 9 uur zijn we gaan ontbijten.  We hadden vandaag dus tijd en we waren aan denken over hoe we onze tijd waardevol konden invullen en we besloten om het asiel van Salamanca te bezoeken, dit asiel wat in eerste instantie het doel van onze reis,en waar we dus hondjes hadden willen andopteren, maar de omstandigheden maakten dat we onze plannen hebben moeten wijzigen.
Het asiel van Salamanca was niet zo gemakkelijk te vinden, niettegenstaande het langs de baan ligt, maar er is geen enkele duidelijke aanwijziging dat er zich achter die muren van beton en draad, een asiel bevond. We hebben herhaaldelijk moeten vragen maar uiteindelijk werd ons geduld en inspanning beloond.  We stopten voor het asiel en zagen dat dit wel een erg arm asiel was. Ramon, een gehandicapte man en trouwe medewerker, van het asiel was bezig de hondjes te verzorgen.  Hij belde Fredes van het asiel op en zij kwam een kwartiertje later aan, ze kwam net van de dierenarts.  Fredes was een hele lieve vrouw, met een hart voor dieren, zeker weten.  We namen eten mee voor de hondjes en koekjes voor de medewerkers van het asiel. Fredes was echt aangedaan want dit was iets wat ze nog weinig, of zelfs misschien nog nooit heeft meegemaakt.  Vier belgen voor de deur van haar asiel met eten voor haar hondjes en koekjes voor de werkers, het was haar duidelijk een groot genoegen, ze was er echt van aangedaan. We hebben met haar gepraat (in het Frans zodat de communicatie vlot verliep).  Ik heb mijn sponsorhondje “Lisy” kunnen zien. Lisy is een oud hondje dat heel waarschijnlijk geen adoptiegezin meer zal vinden, maar je weet natuurlijk nooit, ik duim in ieder geval voor haar dat er nog iemand haar een kans kan/wil geven. Ze had het er wel moeilijk mee dat we hondjes in Scooby geadopteerd hadden terwijl zij er ook zoveel heeft zitten, maar dat is een verhaal daar wil ik niet dieper op ingaan want een dierenliefhebber zou dit te ongeloofwaardig vinden niettegenstaande het wel echt is.

Dan zijn we terug naar Scooby gereden en we kregen te horen dat alles in orde was gekomen en dat we de hondjes de volgende dag konden gaan halen.
We spraken af om 9 uur en waren er perfect op tijd.  Firmin was er ook.  En dan was het grote moment er, het moment waarom we dit allemaal georganiseerd hadden, de hondjes mochten mee.  Frank en Isabelle met hun Alejandro (zo heet hun nieuwe schat) en ik kreeg mij Arra mee. De hondjes werden op een oneindig aantal kussens in de “range roover jeep” geïnstalleerd en geloof me, daar zou elk hondje voor tekenen om op die manier vervoerd te worden. 

Alejandro is regelmatig mee uitgestapt als we stopten en hij was er helemaal gerust in,

Mijn Arra is gans de reis in de wagen gebleven, zij was te angstig en we hebben haar dan ook niet geforceerd om uit te stappen.
We hebben de terugreis in één keer uitgereden omwille van Arra, we wilden haar niet aandoen om in een hotel te moeten overnachten want ze was al zo angstig zodat we het beter vonden om haar niet nog extra te belasten.
Alles is perfect verlopen en we waren om 1.00 uur terug thuis in Erpe Mere.
Jesus kon toen voor het eerst kennis maken met Alejandro, een mooi duo, en spelen dat ze deden, zo fijn om naar te kijken, die twee gaan nog veel plezier beleven samen,zeker weten.
De auto werd leeggemaakt en onze auto werd “hondvriendelijk” ingericht zodat Arra de laatste 120 km tot ze “thuis” was confortabel kon slapen. En dat lukte ook, we waren rond 3.15 uur thuis, Arra werd uitgeladen, de rest bleef in de auto, dat zouden we overdag wel op orde brengen.  Maar voor Arra was dit wel een erg traumatisch moment, ze was zo bang, veel banger dan ik verwacht had, ze kroop weg in een hoekje en durfde niet binnen komen.
Nu zijn we twee dagen verder en ligt ze hier in haar mandje in de living, ze komt er gewoon niet meer uit, het is blijkbaar haar mand, net mijn Oli die vorig jaar gestorven is,die lag ook continue in haar mand en als er een ander hondje in haar mand lag dan stond ze te wachten tot ik haar “hielp”, ik zorgde er dan voor dat “de indringer” uit de mand ging en dan ging Oli er terug in liggen en dan keek ze mij aan met haar grote ogen alsof ze wou zeggen “dank je”.
Van Isabelle hoorde ik dat het met Alejandro heel goed gaat en we zullen er nog veel van horen, eind van de maand komt Alejandro en Jesus hier op logement als hun baasjes op vakantie gaan, ik kijk er al echt naar uit al zal het wel druk zijn hier maar hier is voor elk hondje altijd een plaatsje daar kan je helemaal van overtuigd zijn.
Eric is ook mee op onze reis geweest, in dit verslag is hij misschien niet veel vernoemd maar dat heeft enkel te maken met het feit dat hij geen hondje mee kon nemen en daardoor een beetje “op de achtergrond” is gebleven. Maar Eric heeft onze reis zeker ook een meerwaarde gegeven, hij was een rustige waardevolle aanvulling van ons “spanjeteam”.

Het is een waardevolle, onvergetelijke belevenis geweest en een aanrader voor iedereen.

Het “spanjeteam”

“I HAVE A DREAM ANT THAT DREAM BECAMES REAL”

This is his step sister Arra. She will blossom as soon as she is sure that Leonce and Fernand will take care of her from now on.

Dit is zijn stiefzus Arra. Zij zal openbloeien zodra ze beseft dat voortaan Leonce en Fernand voor haar zullen zorgen.

We have a new friend: Alejandro de Medina del Campo. It took us more than 3000 kms by car to get him but it was all worth it.

she needs pics on the race for her article in a running magazine - her camera broke down!

Grotere kaart weergeven

we, ie Frank and me and Leonce and Eric, plan to drive to get another galgo, a new friend for Jesùs and Bregje.

yesterday evening i went to my first Spanish lesson! It was something the girls decided to do at the BBQ bacchanal. The girls, that is me, my neighbour Caroline (Johan my running mate’s wife) and Véronique (my other neighbour). It was fun.