Belle from Belgium alias Bella_clava

Heb net via Zombierunners een en ander rond loopspullen ontvangen waaronder de DVD “Indulgence. 1000 Miles Under The Colorado Sky”.
Ga ik vanavond lekker naar kijken. Nederlandstalige info over deze loper vond ik op de site http://wegloper.web-log.nl/wegloper/2008/03/tony-krupicka.html:

Een prachtige documentaire over Anton (Tony) Krupicka, één van de snel rijzende sterren in het Amerikaanse ultralopen. Jonge vent, pas afgestudeerd in natuurkunde en filosofie aan het Colorado College en nu alsnog bezig met zijn master’s degree in geologie. En dat valt goed te begrijpen als je de prachtige decors ziet waarin Krupicka met lange wapperende manen en ontbloot bovenlijf rondrent. De opnames zijn gemaakt in de zomer van 2007 in Colorado, Utah, Nevada en California, wat een adembenemende parade oplevert van besneeuwde toppen, rode aarde, uitgestrekte dennenbossen en eindeloze bergpaden met losse steenslag. De DVD bevat als toegift extra videomateriaal van deze lokaties met informatie over hoogte(verschillen), moeilijkheidsgraad en afstanden van de trainingstrajecten. Wow, jammer dat het zo ver is!

Krupicka (de C wordt uitgesproken als S) won zowel in 2006 als in 2007 de Leadville Trail 100 (160 km). Naast zijn studie bestaat zijn leven voornamelijk uit hardlopen, eten en rusten. Dagelijks loopt hij 3-4 uur en op zaterdag en zondag 5-6 uur. “Indulgence” betekent dan ook: opgaan in, zich overgeven aan. Uiteraard sluit zijn minimalistische levensstijl hierbij naadloos aan. Hij heeft weinig behoefte aan luxe. Een eenvoudige maaltijd, een dak boven zijn hoofd en goede vrienden om zich heen is voor hem voldoende. En natuurlijk zijn - eveneens hardlopende - vriendin Jocelyn Jenks. In de documentaire vertelt hij over zijn leven en zijn levensvisie op een serieuze en sympathieke manier. Wel een beetje binnensmonds, met rap spreektempo en om de drie zinnen gelardeerd met een giechelend lachje. Interessant trouwens om te zien hoe hij zijn loopschoenen te lijf gaat met een scherp mes en de zolen flink terugsnoeit. Dit is ook te aanschouwen in een franstalige trailer, die de liefhebber van berglopen naar meer zal doen smaken!

In het extra bijgevoegde interview met Tony Krupicka krijgt overigens Dean Karnazes er flink van langs. Veel te publiciteitsbelust. En bovendien trekt hij de aandacht weg van de mensen die werkelijk wat presteren. Er ligt inderdaad een wereld van verschil tussen de zakenman Karnazes en “hippie” Krupicka. De één sportman die van zich doet spreken door bijzondere loopprojecten (50 marathons in 50 verschillende staten) en verschijnt in talkshows van bijvoorbeeld David Letterman, de ander meer het type dat er genoeg aan heeft om met de rug tegen een boom naar een zonsondergang in de bergen te kijken met een biertje in de hand.  Maar maken juist zulke uiteenlopende personages de wereld van het ultralopen niet buitengewoon boeiend?

Meteen vernemen we ook iets over Dean Karnazes. Van hem heb ik het audiobook 50/50 met 6 uren luistergenot (hopelijk). Ben van plan daar naar te luisteren tijdens mijn loopjes.

Siberië stelt avondklok in wegens bereninvasie

De autoriteiten van twee Siberische plaatsen hebben een avondklok uitgevaardigd in verband met hongerige beren.
Steeds meer hongerige beren trekken de woongebieden in. Zodra het donker wordt mogen burgers hun huis niet meer verlaten, zo deelden de autoriteiten van agentschap Interfax maandag mee.

Honderden mensen worden getroffen door de avondklok.

Overdag mogen de bewoners van het natuurbeschermingsgebied Altai alleen nog maar met een gewapende begeleider buiten komen.

De laatste dagen hebben meer dan 30 hongerige bruine beren in groententuinen en afvalcontainers naar eten gezocht. In de Siberische bossen is er weinig voedsel beschikbaar, zo verklaren de autoriteiten het ongewone gedrag.

bvb

Me and the guys woke up early this morning for a run. They were very interested in their environment because of the many hares and pheasants and birdlike things in the autumn season. “Smelly things” is my translation for “stinkerkes”, a common flower that “doesn’t smell good” hence “stinks"of “stinkt” in Dutch. Not the same as “smelly cat” dixit Lisa “Friends” Kudrow.

i just ordered these cute shoes: if they dont run well, they still look great.
http://www.newtonrunning.com/002?s=002

beste dierenvrienden,

Ik ben Jesus en woon al een tijdje bij Isabelle en Frank maar enkele maanden geleden was ik toch een beetje ongerust, ik hoorde voortdurend vertellen dat ze naar Spanje wilden om een hondje te gaan halen en nu moet je weten, ik kom van Spanje en ik had toch wel een beetje schrik dat dat nieuwe hondje mijn plaatsje hier zou gaan innemen.  Maar er waren strubbelingen ivm die reis en eigenlijk was ik een beetje blij want dan mocht ik zeker blijven.
Ik was erg alert en lette goed op wat er verteld werd en wat er zou gaan gebeuren.  En ja, uiteindelijk hoorde ik dat ze op 7 september naar Spanje gingen vertrekken samen met Eric en Leonce en ik ja, ik mocht blijkbaar niet mee, dus waar moest ik, en mijn kleine zusje Bregje, dan naar toe? Maar ik had in de tijd dat ik bij Isabelle en Frank woon, eigenlijk toch wel vertrouwen opgebouwd en ik dacht dat ze toch wel een oplossing voor ons zouden vinden en ja hoor, Bregje ging naar ‘mama’ en ik mocht naar Fernand en Leonce, en ja hoor die twee die ken ik nog, ik heb daar een tweetal weken gewoond toen ik van Spanje kwam en toen ik nog een defnitief baasje moest zoeken, en wat ik mij kon herinneren van die twee, ja daar was ik goed, dus ik was gerust, Bregje en ik zouden een tijdje gaan logeren.

En zo kwam het dat ik op 7 september, samen met Fernand vanuit Erpe Mere vertrok naar Alken. Daar waren een heel aantal hondenvrienden en daar kon ik het heel goed mee vinden en zij ook met mij, dus geen probleem, hier wilde ik wel blijven tot mijn baasjes terug waren.
Dat is allemaal goed verlopen, op 11 september waren ze terug en ze hadden twee hondjes bij, eentje voor Leonce maar ook eentje voor Isabelle en Frank, maar ik mocht ook nog blijven samen met Bregje, dus nu zijn we fijn samen met ons drieën, wat kan het leven toch mooi zijn, ik was helemaal gerust.
Zo gingen enkele weken voorbij en toen hoorde ik dat Isabelle en Frank blijkbaar weer een reisje wilden maken, ik snap niet goed waarom want ik vind het fantastisch bij Isabelle en Frank thuis. Dus was ik (ik val misschien in herhaling) weeral een beetje ongerust, maar ons Isabelle en onze Frank die laten ons niet in de steek en ik mocht samen met Eddy (mijn grote broer van Spanje) weer naar Fernand en Leonce.  Isabelle en Frank hebben ons daar in de voormiddag afgezet samen met allerlei snoepjes voor de hondjes en ook voor ons natuurlijk.  Fernand was alleen thuis en ‘s namiddags kwam Leonce van haar werk thuis, wat een feest, nog twee hondjes bij en wij, Eddy en ik, waren ook heel blij haar te zien.
In de keuken werden twee dikke kussens gelegd (want in de living was er geen plaats meer daar slapen al 8 hondjes), de zetel werd opzij geschoven en ja hoor we hadden ruimte genoeg om te slapen.  Zo begon ons verblijf in Alken, we bleven daar vier dagen en eigenlijk is daar niet zo veel speciaals over te vertellen want het was alsof wij daar al altijd geweest waren, wij aten, sliepen, speelden met de andere hondjes samen en er was geen enkel probleem behalve dat mijn grote broer Eddy nogal onstuimig was als hij aan het hardlopen was in de wei, hij liep mij gewoon onderste boven zodat ik rolde als een tol en dat vind ik eigenlijk niet echt fijn.
Het was erg mooi weer die dagen dat wij bij Fernand en Leonce woonden zodat wij de weide optimaal hebben kunnen benutten, we konden ravotten in het gras, slapen in het gras, rollen in het gras.... en wat we met ons twee ook graag deden, frambozen plukken en opeten. Leonce heeft daar foto’s van gemaakt want dat had ze nog nooit gezien, hondjes die frambozen eten en ze dan nog zelf plukken.

Zo gingen de dagen voorbij en wij waren eigenlijk al helemaal gewend aan ons nieuwe leven maar maandagavond, het was al donker en wij sliepen al lang, ging plotseling de bel en wie was daar Isabelle en Frank, wat waren we blij, we woonden hier wel fijn en hadden niets tekort maar Isabelle en Frank zijn onze echte baasjes en we waren dan ook helemaal blij hen terug te zien. Er werd wat verteld over de reis en ook van hoe wij ons verblijf hier hadden beleefd. Daar het al zo laat was en daar Isabelle en Frank toch nog een heel eindje moesten rijden tot thuis zijn we dan maar niet meer te lang gebleven. Alles werd terug ingeladen en zo vertrokken we richting Erpe Mere.
We zijn goed thuis gekomen en nu is het leven van elke dag weer begonnen, ook dat is niet slecht, wij hebben het hier heel fijn met ons drietjes en onze baasje, we zouden met niemand willen ruilen.

getekend

Jesus

Don’t worry my friends, i am not venturing into the financial market. But one of my good Mongolia friends, Steve Bremner (he won MS2S 42 km in 2003) sent me this link:
http://www.huffingtonpost.com/doug-bremner/the-ups-and-downs-of-the_b_130563.html
The article is written by his younger brother Doug. He performs research using brain imaging to look at the effects of medications on the brain and brain correlates of mental disorders. He is a board-certified psychiatrist and nuclear medicine physician and professor at the Emory university in Atlanta. He has authored or co-authored over 200 peer reviewed articles and book chapters and three books. Read his article: a fun and alternative approach.

http://www.dougbremner.com/

Steve has several sites as well: http://eternalfrontier.blogspot.com/

fotogallerij

these recommendations come from http://baldrunner.com/2008/05/01/pam-reed-the-ultramarathon-woman/ and the book “The extra mile” by Pam Reed:

…
Pam Reed still holds the women’s record of finishing this event in 27 hours and 56 minutes and covering the distance with an average speed of 7.7 kilometers per hour.

These are the tips I got from the book:

1. Ultramarathoners train as marathoners.

2. Run conservatively slow and the goal is to be able to Finish the race.

3. You must have a “handler” and a crew who will support you along the way.

4. The first “17 miles” of the race must be ran without any support or crew. After the 17th mile, your crew can pace, spray you with water, give you water and food, and accompany you along the route.

5. Divide the distance in segments and finish each segment one at a time. The distance may vary from 5 miles or 1 mile per segment. Ultramarathon requires “extreme” patience and mental toughness.

6. Take a break but keep on moving your legs. 

7. Drink Plenty of Fluids. Ensure, Red Bull, Gatorade, and Water are the favorite drinks of Pam Reed. She finished 40 cans of Ensure during her fourth Badwater Ultra.

8. Eat and store calories or put additional pounds of body weight within 3 weeks before the race. These calories and extra pounds will be needed on the last half distance of the race.